9/12/2008 - Serzeniş

"içimdeki taş yerinden kımıldadı.

göğün altında,

yerin telef edilmiş yüzünde

bir papatyanın "olmaz" yaprağına düştüm.

ben sustuysam söz de sussun. olmadı,

taşındım ertesi gün "olur" yaprağına.

orda büyüttüm hatırayı,

ordan düştüm.

hatıra da unutsun kendini koyuluğunda.

beni gel beni bul beni al,

istediğin yerde uyut bendeki hatırayı

istedim.

vardığım yer bir uçurumdan kekeme,

gümüşten ipliğim azaldı

susmaya unutmaya uykuya

yelteniyorum."/Birhan Keskin
                            
 
                                                                                
bugün bütün gün yürüdüm. işe gitmedim.sonunda
numarasına bakmadığım bir otobüse binip son durakta indim. aynı şeyi defalarca yaptım. yollar mı kısaydı yoksa ömür mü bilemedim.
 
aklımda sadece resul vardı ve taifteki hali.. ümitsiz kalmıştı.  ona kimse inanmamıştı.
sevdikleri yanında değildi. üzgündü.
 
"sen beni kimlerin eline bıraktın " dedi duasının bir  cümlesinde ..
 
çok geçmedi..inşirah geldi. ferahladı resul.
 
düşündüm durdum .. hiç yazılmamış bir siyer kitabu tasavvur ettim zihnimde.
siyer kitaplarında pek geçmeyen ayaklarını salmış güneşin batışını seyreden ve sadece ona  bakıp müslüman olan bir müşrikten neden söz etmediklerini düşündüm.
 
yaşanmışlıkları hale dökmek bu olmalydı.
 
onun gibi olmalıydım , sabırlı , asla kötü söz söylemeyen . müşfik ve herşeyi içinde yaşayan ve nefsi davranmayan.
 
yapamadım.
 
ve yine bir çuval inciri berbat edip bir imtihanı daha kaybettim.
 
öğrendim ki , öğrendim demekle bitmez miş iş..
 
bana bişeyi yap bakalım dediklerin de .. bunu yapmam için 4o fırın ekmek yemem lazım ancak ben ekmeğimi henüz bakkaldan alıyorum derdim.
 
boğazdan aşşağa inmiyorsa söylenenler boşunaymış.
 
ekmeği almak için önce yapmak lazımmış .
 
ondan önce toprağı tanımak , buğdayı ekmek . yetiştirmek gerekmiş.
 
ne çok aşama varmış.
 
öfekeye yenilip ne de çok kalpler kırılırmış .. anladım.
 
 
herşey üst üste geldi.. şimdi ne olcak diyordum. yine mi aynı şeyler .. yine mi bavul toplamak yine mi kaçış.. nereye kadar ..
 
mazeretlerim miş meğer.
 
ne de güzel ahkam keser , insalığıma yakışmayacak sözler sarfedermişim.
 
hiç dinlememiş hiç nasihat almamışım meğer.
 
bunca yıllık yaşanmışlıkların.. haklılık ve haksızlıkların hepsine , amenna diyorum.
ve kendimi anlatmaktan vazgeçiyorum.
 
söylemiş olduklarımın  ve söylenen sözlerin hepsinin hesabı var biliyorum.
 
Allah doğruyu bilendir ..inanıyorum.
 
 
sayfayı bir kez daha çeviriyorum. kara kaplı defterimin sağdan verilmesini umud ediyorum.
 
lal ve sükut ediyorum.
 
Rabbim e günü geldiğinde hakikatleri insanların kalbine yerleştirmesi için dua ediyorum.
 
ve bir kez daha kalbimin inşirahı rabbime yönelip tesselli buluyorum .
 
Rabbin seni terk etmedi ve darılmadı .. 
 

zebeb